From a very early age, perhaps the age of five or six, I knew that when I grew up I should be a writer. Between the ages of about seventeen and twenty-four I tried to abandon this idea, but I did so with the consciousness that I was outraging my true nature and that sooner or later I should have to settle down and write books.
George Orwell, Why I Write, 1946
මා දෙකේ-තුනේ පන්තිවලදී, අපේ ගමේ පාසැල් හැරගිය නෑදෑ-අක්කලා කුණුගොඩවලට විසී කොට ඇති පරණ අච්චුපොත්, සටහන් සහ සමරු පොත් ගෙනවිත් කාමරයේ ගොඩගසාගෙන පුස්තකාලයක් තනාගත්තෙමි. හතරෙ පන්තියේදී මා ඒ ‘කුණුකන්දල්’ පොත් මැද හිඳ ලියූ ඇඩ්වෙන්සර ළමා කතා – කාබන් කොළ යටින් තබා, ඒ මත සුදු කඩදාසි තබා බෝල අකුරින් පිටු සියගණන් ලියා, පොත් පිංචි සාදා, ඒවා මිතුරන්, ගුරුවරුන් සහ නෑදෑයන් අතර බෙදා දුන්නෙමි. කාබන් කතා පොත්වලට වඩා ජීවිතය බොහෝ බර වන විටත් මට ලිවීම අත්හරින්නට බැරි විය. කාබන් කතා සහ ජීවිතය නම් පොත අතර සීමාව බොඳව යන තැන ලිවීම උපදින බව දැන් මම දනිමි.
-සුදර්ශන සමරවීර
Sudarsana Samaraweera writes at the intersection of literature, memory, and culture. A scholar and storyteller, he traces the movement of voices across human history, exploring the landscapes of global literature.
Born in Kahatagasdigiliya, Sri Lanka, he studied Classical and Modern Sinhala Literature and Drama at the University of Peradeniya, where he also completed his Master’s degree. He currently lives in Athens, Ohio, USA, and is pursuing a PhD in Comparative Literature and Theater. His research interests focus on Trauma Theory, Narratology, Literary Theory, and Postcolonial Thought. He is currently working on his dissertation, Working Through the Open Wound: Trauma and Narratology in Fiction and Theater of Sri Lanka’s Civil War.
He has published poetry, short stories, literary criticism, and a novel, each work gathering fragments of thought and expression and allowing them to speak in their own rhythm—like islands in a shared sea.
Archipelago
Many voices, one sea
Signing against the wind!